‘We waren een echt kampioensteam’

Met Wout Brama terug naar de landstitel van FC Twente, 10 jaar geleden


EENMAAL ZULLEN WIJ…. Jong of oud, dik of dun, donker of blond, bijna alle Twentse voetballiefhebbers weten nog waar ze waren op 2 mei 2010. En niet alleen de Twentse voetballiefhebbers. Ook de overige Twentenaren, Achterhoekers of andere Nederlanders en zeker ook de Tukkers die niet meer in deze regio wonen. Ze weten nog hoe ze de kampioenswedstrijd van FC Twente tegen NAC beleefden en vooral ook het feest erna. De club die volgens het oeroude lied ooit eenmaal kampioen van Nederland zou zijn, maakte het waar. Op die tweede mei van het jaar 2010. Bijna tien jaar later blikken we terug op die legendarische dag met een van de hoofdrolspelers: Wout Brama.

2-5-2010
Zondagmorgen rond de klok van half negen werden in een hotel in Oisterwijk de spelers van FC Twente gewekt. Meteen denken ze weer aan NAC dat die middag per se verslagen moet worden, want Ajax dat een week eerder de beker had gewonnen, lag op de loer.

Wout Brama vertelt: ‘Ik had goed geslapen. Dat doe ik altijd voor een wedstrijd. Voor mijn vaste kamergenoot Peter Wisgerhof gold hetzelfde. We ontbeten om 9 uur. Daarna maakte we een wandelingetje. Het hoorde bij de vaste rituelen voor een zondagmiddagwedstrijd. We waren twee weken vrij geweest en moesten daarna dus nog die buitengewoon belangrijke wedstrijd spelen. In Tv-programma’s en kranten was de spanning opgebouwd. Vooral Ajacieden meldden voortdurend dat Ajax het nog ging redden. Hun trainer Martin Jol, Sjaak Swart en natuurlijk ook Robert Maaskant, de trainer van NAC. Ze wisten het zeker. Wij zouden de titel op de valreep mislopen.

Anderhalf uur voor de wedstrijd waren we bij het stadion van NAC en bekeken het veld. Daarna naar de kleedkamer. Daar werd vóór de warming up eerst een deel van de film Any Given Sunday van Al Pacino gedraaid. Kenneth Perez en ik hadden hem een dag eerder al gezien om te checken. Het was fantastisch. Die film raakte iedereen heel erg. We wisten toen zeker dat we de wedstrijd zouden winnen.’

RITUELEN
De laatste voorbereidingen op de wedstrijd tegen de Bredase middenmoter verliepen zoals altijd met bepaalde rituelen. Wout had als taak om op verzoek van Kenneth de cd met dancemuziek te starten, waarbij hij het eerste nummer altijd oversloeg. Dat hoorde bij al die vastigheden van de selectie in het uur voor de wedstrijd. Wout: ‘Sommige medespelers hadden allerlei vormen van bijgeloof. Zelf geloof ik totaal niet in die dingen.’

Het regende hard tijdens de warming up. Vlak voor de wedstrijd sprak Kenneth de ploeg nog eens toe. “Wij zijn de besten”, riep hij. “Dat gaan we laten zien.” Soms deed hij de laatste peptalk, soms Peter Wisgerhof, soms aanvoerder Blaise NKufo.’

LANDSKAMPIOEN
De wedstrijd begon. Wout: ‘Het was lekker weer. Ik voelde de spanning. Elk klein foutje kan voor de geschiedenis van de club belangrijk zijn. We wilden de titel niet meer weggeven. Iedereen snakte er al zo lang naar. Het was een stabiele wedstrijd, we lieten niks door en hadden geen problemen. Kenneth, Blaise en Peter kregen grote kansen. NAC kreeg een rode kaart en wij scoorden meteen. Bryan Ruiz maakte de 1-0. Dat was fantastisch. Want altijd als we eenmaal voor kwamen, verloren we geen punt meer. Ik dacht af en toe wel aan het kampioenschap, maar eigenlijk wil je dat niet, want je moet gefocust blijven. In de tweede helft maakte Stoch de 2-0 en toen wisten we het zeker. Alleen Steve McClaren was nog steeds nerveus. Dat was hij de dag ervoor ook al. Alfred Schreuder en Kees van Wonderen, zijn assistenten, maakten er geintjes over. “Maak je niet druk”, zeiden ze steeds. “We winnen wel”. Ze vonden dat we vertrouwen moesten hebben op een goede afloop, vooral ook omdat we een heel ervaren elftal hadden.’

0-1 door Ruiz

Het laatste fluitsignaal klonk. FC Twente landskampioen. Voor het eerst. Zo uniek en bijzonder. Het feest kon meteen beginnen. Overal huilende spelers, huilende fans, huilende medewerkers van de club. Wout: ‘Ik voelde me heerlijk. Alles valt van je af. Ik besefte dat we geschiedenis hadden geschreven en dat ik daar onderdeel van was. Je bent 23 jaar en kampioen geworden met de club waar je opgegroeid bent en waar je van houdt. Daar droom je van. We renden naar elkaar toe. Peter, Sander, ik en anderen. Ik heb laatst nog tegen mijn vriendin gezegd dat als ik één dag van mijn leven opnieuw zou mogen beleven, dat het dan die dag zou moeten zijn.’

VRIENDIN
In Twente was het feest ook begonnen. In het stadion, op de Oude Markt, op straten en pleinen, in cafés en huiskamers. Intussen wachtte de hele regio op de ploeg. Wout: ‘Het duurde even voor we gedoucht hadden. Bijna iedereen moest interviews geven. De familie die in Breda erbij was, wilde me feliciteren. Mijn vriendin liep stage in Kuala Lumpur, maar was een weekendje teruggekomen voor deze wedstrijd. Ik had haar nog niet ontmoet en ben na de wedstrijd naar het spelershome gerend om haar te zien. Geweldig dat ze een weekendje over kwam. Je zou het later altijd als een gemis hebben ervaren als ze daar was gebleven. Zo konden we het samen meemaken. Mijn ouders waren er ook. Mijn drie broers waren op de Oude Markt. Daar hebben ze op mij gewacht, maar dat duurde lang. Na de busreis kwamen we bij elkaar in de Grolsch fabriek met sponsors en bestuursleden. We aten daar ook. Daarna gingen we met een man of vijf de stad in. Ik begreep niet dat de anderen naar huis gingen, want zoiets beleef je misschien nooit weer. Mijn familie sliep bij me thuis. Het was allemaal ontzettend leuk.’

SNELWEG
We willen nog meer weten van de historische busreis van Breda naar huis. Wouts ogen glinsteren. Hij ziet het weer voor zich. ‘Dat stuk tot Holten duurde lang. Daar zouden we op een open bus overstappen, maar Steve wilde nog verder rijden met onze dichte bus. Theo Janssen, Peter en ik hebben hem tegengehouden. We gingen op de open bus. Zo maakten we het feest op de snelweg helemaal mee. Ook dat was uniek. Hoe dat toen verliep, zal nooit meer gebeuren. Zelfs de politie feestte mee. Het had tien uur langer mogen duren. Daar zag je wat die titel losgemaakt had in de regio en zag je dat FC Twente een club van de streek is en niet van één stad, zoals de meeste andere clubs. Dat is heel bijzonder en maakt de club zo enorm sterk.’

PROFESSIONEEL
Tien jaar later voetbalt Wout Brama nog steeds. Hij speelde intussen ook bij PEC Zwolle, FC Utrecht en het Australische Central Coast Mariners, maar keerde in 2018 terug bij FC Twente om daar ook nog het kampioenschap van de eerste divisie mee te pikken. Maar de selectie waarvan hij momenteel deel uitmaakt, is van een veel lager niveau dan de groep van tien jaar geleden. Wout: ‘Wij waren toen een echt kampioensteam. De kern was al langere tijd bij elkaar, de as was zeer ervaren en we hadden weinig goals tegen. Steve maakte ons steeds weer duidelijk dat we zo weinig mogelijk goals tegen moesten hebben. Hoe minder goals tegen, hoe hoger je staat op de ranglijst. Hij maakte ons volwassen, gaf ons vertrouwen. Was het in de tachtigste minuut nog 0-0, dan werden we niet nerveus. We hebben in het laatste kwartier heel vaak nog wedstrijden beslist, vooral Bryan had daar een handje van. En iedereen was het hele seizoen fit. Wat ook meeviel was dat Stoch, die op een laat tijdstip nog gehuurd werd, prima in de ploeg paste. We hadden veel persoonlijkheden en dat was ook sterk, hoewel het ook wrijving gaf. Het waren jongens die durfden te zeggen wat we nodig hadden. We waren heel professioneel. De trainingen waren op niveau, we hadden een sterke bank, hadden weinig blessures, het zat steeds mee en al die factoren waren belangrijk.’

UNIEK
Wout Brama is een voetballer die goed kan analyseren. Dat heeft hij in al die jaren bewezen. Hoe kijkt hij terug op de mensen rond het elftal? De technische staf en anderen?

Wout: ‘Steve McClaren was de man van het grote geheel, Alfred Schreuder en Kees van Wonderen waren tactisch sterk, Sandro Schoenmaker zorgde ervoor dat we altijd fit waren. Ze vulden elkaar heel goed aan. Dat was fijn en het gaf rust, want niemand vroeg zich af of het wel de goede kant op ging. Dan had je Toon Renes, de elftalleider. Ik was het niet altijd eens met hem, maar hij hield de boel goed in het gareel en zei altijd wat hij ervan vond. Joop, de voorzitter, kwam hier in Hengelo altijd één keer per week langs. Als er dan iets was, loste hij het op. Dat vond ik sterk van hem.’

02-05-2010: Voetbal: NAC – FC Twente: Enschede Wout Brama Eredivisie Foto: Orange Pictures / Theo Temmink

Steve McClaren vertrok, Michel Preud’homme kwam. Wout: ‘We wonnen de beker en hadden onder hem ook kampioen kunnen worden. Het lukte bijna. Jammer dat hij na een jaar weer wegging. Ik kon persoonlijk heel goed met hem overweg.’

De 33-jarige middenvelder is blij dat hij het mee heeft mogen maken. Hij hoorde later bij andere clubs hoe goed ze FC Twente in dat kampioensjaar vonden. ‘Het was iets unieks’, zegt hij. ‘Onder Fred Rutten hebben we de opmars destijds ingezet en Steve borduurde daarop voort.’

De titel van 2010 was volgens Wout een hoogtepunt voor de hele regio. ‘Als je zag hoe de mensen erop reageerden. Dat oversteeg mijn ideeën erover.’

2020
We kijken nog even naar nu, de eerste maanden van 2020. Tien jaar na dato strijdt de club tegen degradatie. Het verschil is groot. Wout: ‘Ik merkte in 2018 toen ik terugkwam al dat de club leeggeroofd was. De kennis was weg. De cultuur rond het eerste elftal zoals ik die kende, was weg. Dingen die je tien jaar geleden normaal vond, zijn weg.‘

Zelf is hij onder trainer Gonzalo García in een niemandsland beland. Hij wordt niet meer ingezet. Wout: ‘Ja, dat is lastig, maar ik kan er niks aan doen. Ik wil daar niet teveel over zeggen, dat is niet goed voor de situatie. We moeten zo goed mogelijk blijven uitstralen dat we een eenheid zijn.’
(tekst: Gijs Eijsink, foto’s Archief FC Twente)
Deze terugblik op 2 mei 2010 staat in het voorjaarsnummer van Zilver Magazine