Ons dementie avontuur

september 2018
We hebben een droomvakantie gehad, met veel  warme, droge weken en waren gelukkig niet al te ver weg. Onze bestemming was gemakkelijk en veilig met openbaar vervoer te bereiken. We gingen er wandelen en fietsen in een verkwikkend landelijke omgeving. Maar we beleefden ook een bijzonder avontuur, dat ik graag met u deel.

Midden in de vakantie verplaatsten we ons van het ene naar het andere verblijf. Maar toen ging het mis. Mijn vrouw checkte aan het eind van de busreis de bagage, maar haar zwarte koffer bleek bij een tussenstop verwisseld met een blauwe koffer. We baalden en vroegen de ervaren chauffeur om raad. Deze dacht even na en kwam al snel met de oplossing. Hij had op dit traject, dat hij al zo’n 40 jaar reed, vaak een oudere, wat vergeetachtige heer als passagier. Die had altijd zo’n blauwe koffer bij zich! De chauffeur wist alleen zijn adres niet. Wars van alle privacy wetgeving gingen we in de blauwe koffer op zoek naar zijn adres, wat niet mee viel…. De koffer zat vol papieren, een fotocamera en twee vrijwel onbeschreven agenda’s.  Het dorp waar hij woonde, maar niet de straat, stond op een ongeopende brief. Dat was 30 kilometer terug. Wat nu? “Dan maar met de bus terug”, zei de chauffeur. Hij had toch een uurtje pauze, en stond erop dat hij ons terugbracht. Zo gezegd, zo gedaan. Het voelde meteen als een groot avontuur.

In het dorp waar de man woonde, moesten we vervolgens detective spelen, want we hadden zijn adres nog niet.  ‘De apotheker is de nieuwe pastoor’, zei onze chauffeur. ‘Lang niet iedere oudere gaat meer naar de kerk, maar iedereen haalt op die leeftijd medicijnen bij de apotheek.’ En inderdaad, de vrouwelijke apotheker kende de man, omdat hij twee keer per dag langs kwam om met zijn rolkoffer boodschappen te doen.  Ze bood meteen aan om met haar auto de speurtocht te vervolgen, omdat de landweg niet geschikt was voor een bus. Zo geschiedde.
Even later stonden we voor zijn kleine huisje. Het was een knusse aanleunwoning bij een groter pand. Zijn buurvrouw kwam ons al tegemoet. Het verwisselen van de koffer kwam haar niet vreemd voor. Haar buurman was immers behoorlijk vergeetachtig, maar wel altijd met de beste bedoelingen. Zij lette een beetje op voor hem en zou hem wel even wekken, want hij was vast in slaap, zoals meestal  na de bustocht. Even later kwam de tachtiger, met verfomfaaide haren naar buiten. Hij excuseerde zich er vijfmaal voor dat hij onze koffer had meegenomen en onder evenveel dankbetuigingen nam hij zijn eigen koffer in ontvangst. Maar….onze koffer had hij onderweg al afgegeven.  Toen hij achter zijn vergissing was gekomen, had de eerste de beste die hij tegenkwam aangeboden onze koffer terug naar de bus te brengen….
 
In de bus terug regelde de chauffeur dat onze koffer in de avond alsnog gebracht zou worden. Eind goed, al goed. Wat een behulpzaamheid en wat een dementievriendelijkheid! Want dat onze oude heer aan een begin van dementie leed, leek me zeer waarschijnlijk.

Nu wilt u natuurlijk weten waar dit alles zich afspeelde. Het was een prachtige vakantiebestemming met mooie velden, uiterst vriendelijke mensen en geweldige buschauffeurs. Het zou best eens Twente kunnen zijn geweest. Daar hebben ze die mentaliteit toch?

Marcel Olde Rikkert is in zijn woonplaats Nijmegen hoogleraar geriatrie in het Radboudumc en hoofd van het Radboudumc Alzheimer Centrum. Hij is
geboren en getogen in Hengelo (O).