Fraaie dubbele hoofdrol Herman Finkers

SCENARIST EN ACTEUR IN TWENTSE FILM. In het Ketelhuis van de Westergasfabriek in Amsterdam mochten vertegenwoordigers van de media dinsdag drie maanden voor de première op 10 februari alvast een kijkje nemen bij een vrijwel compleet door Twentenaren gedragen bioscoopfilm: De beentjes van Sint-Hildegard.

Herman Finkers vertolkte een fraaie dubbelrol in de totstandkoming van de film. Hij schreef het scenario en vormde samen met Johanna ter Steege (foto boven) het dominerende duo acteurs. Johan Nijenhuis tekende voor de regie. Nog diverse andere streekgenoten als Leonie te Braak, Daphne Bunskoek, Erik Dijkstra, Nathalie Baartman, Thea Kroese en Jan Riesewijk droegen bij aan de film, door Herman Finkers omschreven als “een komisch relatiedrama, waarbij ik me kan voorstellen dat je als kijkend koppel na afloop wel over dit soort dingen gaat napraten.”

Het toonaangevende trio bij de productie mocht na afloop van de voorvertoning volop complimenten in ontvangst nemen. En terecht, want de vrijwel geheel in het Twents gesproken en daarom in het Nederlands ondertitelde film boeide de volle negentig minuten en niet alleen Twentenaren.

In De beentjes van Sint-Hildegard wordt Jan (Herman Finkers) in een 35-jarig huwelijk bijkans doodgeknuffeld door z’n vrouw Gedda (Johanna ter Steege). Als hij een glas van tafel wil pakken is zij hem al voor en reikt ze hem het glas aan. Ook bepaalt Gedda hun dagindeling, hun dieet en de vakantiebestemmingen en weet zij beter dan Jan wat goed voor hem is. Als docent Health Sciences aan de Universiteit Twente is dat precies wat ze haar studenten leert: mannen leven langer, gezonder en gelukkiger als ze onder de sterke en matigende invloed van een vrouw staan. Ondertussen lukt het Jan maar niet in hun relatie meer ruimte voor zichzelf te krijgen.

Laatste wens
Wanneer zijn schoonvader overlijdt, ziet Jan hoe zelfs de laatste wens van de oude Arend (Jan Roerink) niet in vervulling gaat. Zijn vrouw Sinie (Annie Beumers) en dochter Gedda hebben iets beters bedacht. In plaats van gecremeerd en uitgestrooid te worden bij de Lorelei wordt Arend begraven. Dan heeft Sinie hem dicht bij huis en kan ze elke dag even bij hem langs.

Jan realiseert zich dat, als hij nu geen actie onderneemt, hij eenzelfde oude dag tegemoet kan zien als Arend. Hij komt dan voor een dilemma te staan, want scheiden van Gedda wil hij niet. Daarvoor is er nog te veel liefde en dankbaarheid. Gedda’s overzorgzame en sturende karakter sleepte hem er ooit doorheen toen hij in een diep dal zat. Het is zelfs zo dat hij dankzij Gedda überhaupt nog leeft.

Jan (Herman Finkers) op zoek naar de beentjes van Sint-Hildegard.

In een poging meer ruimte in zijn huwelijk te krijgen en aan Gedda’s oprechte, maar verstikkende liefde te ontsnappen, maakt Jan dermate rare sprongen dat hij zijn huwelijk letterlijk in een gesloten afdeling ziet veranderen. Jan en Gedda worden gedwongen hun tegengestelde verwachtingen over het ‘samen de oude dag ingaan’ onder ogen te zien.

In een zelfde schuitje
Dochter Liesbeth (Leonie ter Braak) zit ondertussen in een zelfde schuitje. Na een teleurstellende relatie is ze met frisse moed een nieuwe ingestapt, om er al snel achter te komen dat ze alleen maar het soort problemen geruild heeft. De controlerende en jaloerse aard van Erik (Ferdi Stofmeel) spreidt zich als een razendsnel virus door hun kersverse verhouding.

Schoonzus Ilse (Aniek Stokkers) en Peter (Stef Assen) geven elkaar juist alle ruimte, een stuk meer dan zijn moeder Gedda fatsoenlijk acht. Het werpt vragen op. Waar ligt de balans tussen een verstikkende en een onbegrensde liefde? Ondertussen besluit Jan af te maken waar z’n schoonvader vergeefs aan begonnen was: een bedevaart naar de relieken (de beentjes) van Sint-Hildegard.

De beentjes van Sint-Hildegard is een komisch drama over verstikkende liefde. Over de vraag in hoeverre je in je relatie alles wilt delen en in hoeverre je ruimte laat. En wat als je eigen behoefte niet (meer) aansluit bij die van je partner? Als dat wat je aanvankelijk bij elkaar bracht je inmiddels uit elkaar drijft? Wat als je bent veranderd, maar de ander niet? Blijf je dan bij elkaar of zet je er een punt achter? En als de ander is veranderd, verander je dan mee, neem je het voor lief, of haak je af?

In het Twents
De basis voor deze film over het losbreken uit vastgeroeste patronen werd drie jaar geleden gelegd. Regisseur Johan Nijenhuis wilde ooit nog eens een film maken samen met Herman Finkers. Die hapte toe voor de productie die zich in het Twentse dialect afspeelt. “We zijn allebei Twents”, verklaart Nijenhuis, die samen met de cabaretier de succesvolle tv-serie Van Jonge Leu en Oale Groond  van RTV Oost het licht deed zien. “Herman en Johanna spreken en begrijpen het Twents. Het belangrijkst zijn de stiltes tussen de woorden. Waar een Amsterdammer zal pochen: ‘Deze maaltijd is fantastisch’, stelt een Tukker: ‘Kon slechter’. Waarna hij zijn vrouw zijn liefde kan verklaren met: ’Ie loopt mie nog niks in de weg’.

Ook Herman Finkers genoot van de hernieuwde samenwerking met Nijenhuis: “Bij Van Jonge Leu en Oale Grond hebben we de opnames in recordtempo gedaan, ook door het lage budget. Tot mijn grote plezier bleek het maken van een film nog weer een stuk langzamer te gaan dan theater maken. We hebben er twee jaar over mogen doen. Teamwerken was ik als solo cabaretier niet gewend. Maar dit mogen doen, samen met Johan en Johanna, was voor mij absoluut een enorme verrijking. Het was voor mij ook een openbaring het scenario direct in het Twents te kunnen schrijven. Je put dan toch uit een ander universum. Het is een Nederlandse film, maar hij klinkt niet Hollands.”

De première van De beentjes van Sint-Hildegard is op 10 februari in Tuschinski in Amsterdam. Vanaf 13 februari draait de film in de Nederlandse bioscopen.

Kijk hier naar een voorproefje op de trailer van De Beentjes van Sint Hildegard

Foto’s © Maarten van Keller

De drie kopstukken van de Twentse productie: Vanaf links Johan Nijenhuis, Johanna ter Steege en Herman Finkers.